هميشه قبل از قبول شدن تو دانشگاه فکر مي کردم که چي ميشه اگه يه روز قشنگه پاييزي ،در کمال آرامش توي اتاقم دراز کشيده باشم و هيچ چيزي ذهنم رو به خودش مشغول نکرده باشه...و همه جا اونقدر ساکت و آروم باشه که به راحتي بتونم صداي گنجشکهايي که روي درخت های پرتغال مشغول جيک جيک هستند رو بشنوم.
اون سالها اينقدر فکرم مشغول درس و دانشگاه بود ، که همه چيز ...حتي زيبايي هاي طبيعت رو هم از ياد برده بودم.دلم براي بالا رفتن از درخت آلوچه و نيش خردن از زنبورهاي وحشي توي روزهاي گرم تابستون تنگ شده بود.حتي الآنم تنگ شده.تمام دنيا برام تو يه اتاق و کلي کتاب و جزوه خلاصه شده بود...
آخه به چه قيمتي؟حالا سالها از اون روزهاي سرد گذشته.حالا ديگه درس و دانشگاه بام مهم نيست.چون همشو به موقع اش به دست آوردم.و با به دست آوردنشون خيلي چيزها رو هم از دست دادماولاش وقتي فکرشو مي کردم که بايد سالها تو شهري به غير از رودسر و دور از خونواده و تمام زيبايي هاي اينجا زندگي کنم...دنيا برام تيره و وحشتناک به نظر مي رسيد.
اين يعني من ديگه هر روز با صداي وحشتناک خروسهاي مجيد(داداش کوچيکم)از خواب بيدار نمي شم و ديگه باغچه ي کوچيکم رو ندارم که بتونم هر روز صبح توت هاي وحشي کوچولوي اون و بچينم...و ديگه نمي تونم خرگوشهاي معصومه(خواهرم)رو نوازش کنم.من بايد تو يه خوابگاه شلوغ زندگي ميکردم.جايي که حتي رطوبت هواش با رطوبت محيط زندگي من يکي نبود و هميشه احساس خشگيه شديد در تمام بدنم مي کردم.خوشحالم که همه اينها برام فقط يه تجربه بوده..و مجبور نبودم تا ابد اونجا بمونم.من به خونوادم به رودسر به طبيعت نياز دارم.جايي که رنگ سبز اونجا اونقدر زياد باشه که احساس تازه متولد شدن به آدم دست بده.اميدوارم احساسم رو بتوني لمس کني.
حالا خوشحالم که توي خونه خودم نشستم و در حالي که به موزيک هارمونيک زيبا گوش ميدم درام اينا رو مينويسم.اين عکس يه غروب زيباست...تو رودسر...و از زويه ديد معصومه...از روي بالکن خونمون.

دوستون دارم.طبيعت زيبا رو دوست داشته باشين.چون مال منو شماست.نه فقط مال دوربينامون....و نه فقط مال عکسايه يادگاري.