مارمولک طلایی

قضیه مال 13-14 ساله پیشه ، شاید یه آب بندی با حال به نظر برسه ، اما واسه من اتفاق افتاده ...

عصر گرم و آرام یک روز تابستانی بود . بچه ها به دستور مادرشان خیار می چیدند تا بتوانند برای عصرانه نان و پنیر و خیار بخورند .کار هر روزشان بود. هانیه از همه کوچکتر بود ، 4 سال داشت.خیارنیمه رسیده ی سفید رنگی را گرفت و آن را  آنقدر محکم کشید که ساقه ی  نازکش  از بوته جدا شد و ریشه ی آن با کلی گل به صورتش خود .

شروع کرد به گریه کردن . بچه ها دورش جمع شدند . سامان 10 سالش بود . از همه بزرگ تر بود . محکم کوبید روی سر هانیه و گفت : خاک تو سرت ، این که نرسیده بود .چرا کندیش؟ برم به مامان بگم ؟

و هانیه جیغ و دادش بلند تر شد . سعید ، سامان را هل داد و گفت : چرا می زنیش؟ بچه ست دیگه ، خوشت میاد بگم مامان بزندت؟

سمیه گفت : مامانت داره صدات می کنه سامان . صدای مادر که با زهرا خانم ، مادر سیمه روی ایوان خانه نشسته بود به گوش می رسید .

-         سامان ...........  باز چه آتیشی سوزوندی؟ ......... زود باش بیا اینجا ببینم ........ سامان ......... مگه با تو نیستم بچه .؟؟؟

سامان هراسان گفت : اینو خفش کنین تا من بیام ... اگه چیزی به مامان بگین منم میگم همه خیارا رو خودم چیدم .

و دوان دوان از بین بوته های خیار و درختان میوه به طرف خانه دوید.

چند لحظه بعد ...

با گوشه آستینش صورتش را پاک می کرد ، معلوم بود که گریه کرده . چشمان و گونه هایش  سرخ شده بودند . سعید گفت : مامان زدت ؟

 - سامان هق هق کنان گفت : نخیرشم ... نزد . دعوام کرد.

سمیه گفت : مامانم نگفت می خواد بره یا نه ؟

- نه...

- نگفتن بریم نون و پنیر بخوریم ؟

- گفتن ... ولی من اول باید هانیه رو بزنم بعد  می ذارم شما برین .

سعید گفت : مگه نگفتی مامان تو رو نزده ... پس واسه چی می خوای بزنیش ؟ اگه بزنیش امشب به بابا میگم بهت پول تو جیبیتو نده .

- جرات نداری... منم پول تو جیبیه تو رو یواشکی برمی دارم و میرم همشو خرج می کنم .

- فکر کردی چون بزرگتری زورت بیشتره ؟ میبینی که قد من از تو هم بلند تره ...

- دروغ میگی ... من بزرگترم . قدمم بلند تر از تو ا ..

سعید کنار سامان ایستاد و دستش را به سمت آسمان بلند کرد و گفت : بیا قد بگیریم ببینیم کی بلندتره ، اگه من قدم بلند تر بود تو نباید هانیه رو بزنی ....

سمیه گفت : راست میگه ... قد تو کوتاه تره سامان.

سامان خشمگین دستش را بلند کرد و روی نک پایش ایستاد ... سعید داد زد : نه این طوری قبول نیست ، پس منم رو انگشتام وا میستم ...

سعید و سامان با تمام نیرو سعی می کردند خودشان را بالاتر بکشند ، سامان دلش می خواست بلند تر باشد  اما سعید که 1 سال از او کوچکتر بود ، قد بلند تری داشت . غرورش پیش سمیه می شکست .دلش می خواست سمیه با صدای بلند بگوید : سامان تو بلند تری .... اما ....

- بفرما سامان خان ، نگفتم سعید بزرگتر از تو اِ ..

- بزرگتر نیست ، قدش یه ذره بلند تره ... اصلا به شما چه که من کوتاه ترم ، برین پیش ماماناتون....من دیگه با شما بازی نمی کنم .

سعید دست هانیه را گرفت و گفت : بیا بریم ... این بازم دیوونه شده ، مامان باهاش دعوا می کنه ، میاد داد و فریادشو سر ما میزنه ...

اما هانیه روی زمین نشسته بود و از جایش بلند نمی شد .انگار با یک آهن ربای قوی به زمین وصل شده بود ..

- اِ ... پا شو دیگه ، چرا چسبیدی به زمین . اون آشغالا رو بنداز بریم ...

سمیه گفت : چی تو دستشه ؟

سعید نشست تا خار و خاشاکی را  که هانیه با علاقه زیاد در دست گرفته بود، ببیند .

- اَه اَه ... داره تکون می خوره ... این دیگه چیه ...

سمیه گفت : چی تکون می خوره ؟

هانیه بلند گفت : ماره ... بچه مار ...

سامان مثل برق گرفته ها پرید روی سر هانیه و هر چه که در دستش بود را کشید طرف خودش .هانیه دوباره شروع کرد به گریه کردن  : ماره خودمه ... بده بهم ... ماله منه ....

سامان گفت : این که مار نیست ...

چیزی باریک و سبز رنگ از میان دستانش سر خورد و روی زمین افتاد . مدام تکام می خورد و به خود می پیچید . انگار مار بود یا یک کرم ،برای بچه ها که اولین بار بود، دم قطع شده ی  یک مارمولک را میدیدند ،چیز عجیبی به نظر می رسید .  هانیه خیزی برداشت تا بگیردش ، اما سامان جلویش را گرفت و گفت : نه دست نزن ... کثیفه .

سمیه گفت : چرا اینقدر تکون می خوره ؟ داره میمیره ؟ پس مارمولک کو ؟ نکنه اونم مرده ؟ 

سعید گفت : شاید مارمولکا وقتی دمشون کنده میشه میمیرن .

سامان گفت : چقدر شماها خنگین ... نمی میرن . مارمولکه از صدای گریه های این دختره در رفته ... دوباره دم در میاره .

بعد با یک تکه چوب دم مارمولک را که کمی آرام تر شده بود وارسی کرد . – خوب دیگه داره قدرتش تموم میشه ... یکی از همکلاسیام می گفت ، اگه دم مارمولک رو خاک کنیم ، چند روز بعد بریم همونجا رو بکنیم ، سکه پیدا می کنیم ...

سمیه گفت : تبدیل میشه به سکه ؟!!!!! دورغ میگه ... مگه میشه ؟

سعید گفت : شاید راست باشه .ما هم همینجا خاکش می کنیم تا فردا ببینیم سکه میشه یا نه .

سامان گفت : پس بریم دو تا مرمولک دیگه هم پیدا کنیم و دما هاشون رو بکنیم و بذاریم زیره خاک ...

سمیه گفت : برو بابا ... تو فقط از این کارا خوشت میاد ، سعید به حرفش گوش ندیا ، مامانم گفته حیونا رو نباید اذیت کنیم ، و گرنه خدا ما رو تو جهنم میسوزونه .

سامان گفت : مامان منم اینو میگه ، اما مارمولک که حیون خوبی نیست . منظوره اونا مرغ و خروسا هستن.حالا یه دفعه اشکالی نداره .اینجوری اگه تبدیل به سکه بشه نفری یه سکه بهون میرسه .ولی نمی دونم سکه اش چند تومنی میشه !!

سعید گفت : خدا کنه 25 تومنی باشه .اون موقع منم یه 5 تومنی میذارم سرش میریم یه پفک می خریم .

سمیه گفت : آره ،خیلی خوبه ...  پس خاکش کنین .

سامان گفت : یعنی دیگه مارمولک نگیرم ؟

سعید گفت : حالا بذار ببینیم حرف دوست تو اصلا راست هست یا نه ...  بعدا برو مارمولکای بیچاره رو بگیر...

سامان گفت : اگه دورغ بگه میزنمش ...

مشغول کندن زمین بودند که تکانی میان بوته های تمشک پشت سرشان  احساس کردند. سامان گفت : سعید برو ببین کیه ... اگه رضا بود ، یکی بزن تو سرش بهش بگو حق نداره به کسی چیزی بگه ... وگرنه می کشمش...

بچه ها دم مارمولک را دفن کردند و راضی از بازی جدید آن روزشان به خانه برگشتند تا عصرانه ای بخورند و قصه را برای مادرانشان تعریف کنند.

چند روز بعد ...

سعید و سامان وسمیه ، به محلی که دم مارمولک را درآنجا دفن کرده بودند رفتند .

کاغذ ی روی زمین بود . در همان جایی که زمین را کنده بودند ، و یک تکه سنگ رویش بود.سامان کاغذ را برداشت و خواند :

" چون بچه های خوبی بودید و مارمولک های دیگه رو اذیت نکردین ، خدا هم به هر کدوم شما یه پاداش خوب میده ، سعید و سامان هم از این هفته به پول تو جیبیشون اضافه میشه ...

البته به شرط اینکه ، قول بدن با هم مهربون باشن و حیوونا رو اذیت نکن."

سمیه گفت : قبول نیست ، یعنی چی ؟ پس من چی ؟ ...

و شروع کرد به کندن زمین .سامان پوزخندی زد و گفت : خدا دخترا رو دوست نداره ...

سمیه که نزدیک بود گریه اش بگیرد ، گفت :هه هه هه ،فکر کردی خیلی با نمکی ؟ فکر کنم خدا فامیل شما باشه ... اصلا مگه خدا نامه می نویسه ؟

سعید گفت : راست میگه ،مگه خدا بیکاره واسه ما نامه بنویسه؟... حتما کار مامان و باباست ...

در همین لحظه سمیه بلند فریاد زد : ایناهاش... سکه اینجاست ...

سامان نزدیکش رفت و گفت : کو ؟.......کجاست؟........ راست میگی؟....... ببینمش .....

سمیه سکه ی 25 تومانی را نشانش داد و بعد آنرا محکم گرفت توی دستش و گفت : حالا که پول تو جیبی شما بیشتر شده ، اینم مال منه...

سعید گفت : باشه ، قبوله ...

سامان گفت : نه ، چی چی رو باشه ؟ بده ببینم ...

داشت به طرف سمیه می رفت که سعید جلویش را گرفت و گفت : سامان یادت رفت ؟ اگه با هم مهربون نباشیم ، خدا کاری میکنه که پول تو جیبیمون اضافه نشه ها... بذار سکه رو برداره...

سامان نگاهی به نامه ای که در دستش بود انداخت و خندید.

داستانش واقعیه(البته منهای اون نامه ی کذایی!!!) ، اما شخصیت هاش نه...

ما 3 تا پسر و 5 تا دختر بودیم ، اما چون داستان کوتاه جای این همه شخصیت رو نداره خلاصه اش کردم .حالا فکر کنین به ما 8 نفر فقط یه سکه رسید .

خلاصه نفهمیدم ، مامان و بابا  دلشون واسمون سوخته بود  و اون  سکه رو اونجا گذاشته بودن ، یا اینکه اون یارو هم کلاسی دختر داییه ما  واقعا راست می گفته ...

اصلا چه طوره خودت یه بار امتحان کنی ...

نظر شما چیه ؟