آن صبح ... آن نبرد ...

اشعه های خورشید با فضای اتاق دست به یقه شده بودند ،اتاق سیاه تر از همیشه به نظر می رسید .

انگار تمام تلاشش را می کرد تا مانع از ورود انوار طلایی خورشید به داخل شود .اما خورشید دوباره متولد شده بود و هیچ چیز جلودارش نبود ... جوان و قدرتمند تر از هر وقت دیگری می تازید .

فقط وفقط به آن می اندیشید که باید همه جا را فراگیرد ، همه جا حتی به تاریک ترین و مخوف ترین نقاط شهر سرک می کشید .

چشمم را آرام آرام باز کردم .

اما انگار فضای سنگین و سیاه اتاق با خشم به نور می نگریست .حسی به من می گفت : پرده را بکش و بگذار همه جا تاریک بماند .. آرامشی را که می خواهی در پس سیاهی میابی .. حساس ترین لحظه ی زندگی ات اکنون است .. بشتاب ، قبل از اینکه برایت تصمیم بگیرند خودت انتخاب کن .تمام روز را در تاریکی مطلق بخواب و از هیاهوی آدمیان به دور باش .. این خودِ آرامش است ...

خطوط طلایی و داغ خورشید خود را به شیشه پنجره می کوبیدند ، صداها هنوز در گوشم می پیچیدند .. اما این حرف ها ، حرف های من نبود .هیچ چیز برای من لذت بخش تر از دیدن درخشش اشیا زیر نور خورشید صبحگاهی نیست .

نمی خواستم وارد میدان جنگ شوم ، می خواستم همان طور که روی تخت دراز کشیده ام صحنه ی مبارزه را بنگرم .هیجان زده بودم .اولین باری بود که از نزدیک شاهد این نبرد بودم.

نتیجه اش را می دانستم ، اما  چگونگی اش برایم مهم تر بود .

میدانستم خورشید قهرمان هر روز است و اوست که با قدرت بی مثالش سیاهی را به تنگ و تاریک ترین نقاط می راند .

اما دلم می خواست شاهد معجزه ای باشم ، شاید امروز حق با تاریکی باشد .شاید او بیشتر مستحق این وسعت در زمان و مکان باشد ، نه خورشید.می خواستم به فضای اتاق تلقین کنم : تو برنده ای .. کافیست خودت را باورکنی ، برای یک بار هم که شده قوی تر از خورشید باش.با او بجنگ .. تسلیم نشو ،نگذار قدم به حریم شخصی ات بگذارد...

اما تاریکی کم رنگ و کم رنگ تر می شد : من باید بروم، تو انسانی برای تو غیر ممکنی وجود ندارد، ذات من آرامش و سکوت و وظیفه ام تاریکی و پوشاندن عیوب در شب هاست ، خورشید باید باشد ، نیرویی باید باشد تا تو را بلند کند و به تکاپو درآورد... تا دیر نشده عجله کن، بجنب ، پنجره را باز کن قبل از اینکه  آن را بشکنند ..

ناگهان صدایی سکوت اتاق را در هم شکست .شیشه پنجره صدها تکیه شده بود و اتاق روشنِ روشن...

یه روزی خدا زد پس سر ما و ما زود از خواب برخواستیم .. یک لحظه فضای اتاق این ریختی شد و منم احساس کردم تو سرزمین کارتون های والت دیزنی گیر افتادم .. اگه خدا هر روز همین کار رو بکنه و منم هر روز یه همچین دری وری هایی تحویل ملت بدم .. چی میشه ؟؟!!!

 امروز فرداست که از طرف انجمن ادبی رودسر بیان گوشم و بگیرن ببرنم  تا حسابی بازخواستم کنن...

قربون خدا برم ، چه کرده با هوای تابستون امسال ... همش بارونِ...

این عکس نشون دهنده ی اینه که تو خونه ی ما نه تنها با حیونا درست رفتار میشه بلکه گل وگیاه ها رو هم کلی تحویل میگیریم ...

غروب همون روزِ بارونی...

نکته امروز :

قابل توجه بعضی ها : گهی زین به پشت و گهی پشت به زین (همین جمله رو پس و پیش هم بخونی جواب میده!)