""××دختر رودسری××""

کز دیو و دد ملولم و انسانم آروزست...

dokhtarerudsari — Tue, 05 Aug 2008 06:06:44 GMT

کز دیو و دد ملولم و انسانم آروزست...

پشت بام خوابگاه ، مناسب ترین نقطه ای بود که میتوانستم شب ها دزدکی به آنجا بروم و شاهد معجزه ای دیگر باشم .

چیزی که در شمال نمی توانستم داشته باشم ... پشت بامی که بتوان روی آن دراز کشید و بزرگترین زمین بازی دنیا را تماشا کرد .

آسمانی که هم فقیر میتوانست تماشایش کند و هم غنی ...

سرزنشم می کردند ، می گفتند : ارزش این همه پنهان کاری را دارد ؟ این همه تلاش برای رسیدن به بالای آن پله ها ...

مسئول خوابگاه حاضر بود هر چه دارد بدهد تا کسی را که شب ها دزدکی به پشت بام می رود بیابد!!!

ای کاش کسی بود که میتوانست بی کلام به آنها بفهماند ... بفهماند که دیدن بدر کامل، معجزه ایست که ما به دیدنش عادت کردیم .نباید وقتی دیدیمش سرمان را پایین بیاندازیم و به این فکرکنیم که فردا موئد کدام چک سر می رسد !!

ای کاش همه ی آدم ها لحظه ای چند پشت بام هایشان را که سال ها تنها بوده درک کنند.کاش همه ی آدم ها یک لحظه آدم باشند ، یا حد اقل ادای آدم بودن را در بیاورند .

بعضی وقت ها نگران خودم می شوم !!! شاید یک شب آنقدر گرفتار زیبایی ماه شوم که به سرنوشت آن پروانه ی عاشق دچار شوم ...

تا زمانیکه با دیدن ماه به یاد " تو" می افتم ، این سرگردانی ادامه خواهد داشت ...

این حس را جاودانه می کنم ، حتی اگر ماه نباشد ، من نباشم و دنیا هم بد تر از دنیا ی امروز باشد ...

واسه یکی که خودشو غرق گناه میبینه و فقط با یه لحظه نگاه کردن به ماه اونقدر تحت تاثیر بزرگی خدا قرار میگیره که اشک تو چشاش حلقه میزنه و بعد فردا وقتی اولین صخره رو سر راهش میبینه دوباره شروع میکنه به ناشکری و ناله و زاری ، چه پیشنهادی داری ؟(اگه نفهمیدی جمله رو از اول بخون!)

خداییش عکس گرفتن از ماه مشکلات عدیده ای(عدیده رو داشتی؟؟) داره که الان مجال پرداختن بهش نیست ،فعلا خورشید رو از ما بپذیرید، تا بعد بازم خدا بزرگه (با اینکه هنوزم دلگیرم ازش)...

به خاطر غیبت طولانیم و کم پیدا بودنم واقعا معذرت . . .راستش لآنم قاچاقی اومدم آپیدم!!! خوبی های همتون و جبران می کنم (به جون همون یه دونه عمه عصمتم)

ولادت امیرالمومنین علی (ع) و روز پدر مبارک باد

dokhtarerudsari — Mon, 14 Jul 2008 16:53:18 GMT

....

تقدیم به بهترینم ... به آشنا ترین غریبه ی زندگیم ...

غریب رهگذر ...

باز یه غروب آشنا ، رو سایه های بی صدا

باز یه غریب رهگذر، نمی دونه میره کجا

راهی به فردا نداره ، پنجره رو کم میاره

وقتی به بن بست میرسه ، یه خط رودیوار میذاره

رو سایه تنها می مونه ... می خواد بره نمی تونه

کاشکی میشد بیاد خونه،کدوم خونه .. بی هم خونه ؟

باز یه غروب آشنا .. رو سایه های بی صدا

باز یه غریب رهگذر، نمیدونه میره کجا

با آینه حرف می زنه ، بهش میگه کی با منه ؟

دست روی دستش میذاره ، تو فکرغم شمردن

یه دست آشنایی نیست، تو خونه رد پایی نیست

حتی دریغ از یه صدا، گریه که هم صدایی نیست

رو سایه تنها می مونه ، میخواد بره نمی تونه

کاشکی میشد بیاد خونه،کدوم خونه بی هم خونه ؟

انگار نه انگار که سحر ، بر نمی گرده از سفر

دوباره آفتاب میزنه ، اگه تو باشی پشت در

باز یه غروب آشنا .. رو سایه های بی صدا

باز یه غریب رهگذر، نمیدونه میره کجا

می دونم که یک نفر هست ، زیر این گنبد سنگی

که میاد رو آسمونم ، می کشه یه قوس رنگی

اونکه آینه ی اتاقم ، از حظورش بی نصیبه

تو ی آینه من نشستم ، اما من ، با من غریبه

یکی باید اینجا باشه ، اونی که مثل کسی نیست

وقت سر دادن آواز مثل اون هم نفسی نیست

یکی باید اینجا باشه ، که شب و کم کنه از روز

روز تازه ای بیاره ، جای این روز غزل سوز

یکی باید اینجا باشه که شب و بدزده از من

با من از خودم خودی تر ، بین تن باشه و پیرهن

یکی باید اینجا باشه ، که شب و کم کنه از روز

روزتازه ای بیاره جای این روز غزل سوز

فرصتی نمونده ای عشق،این صدا صدای مرگه

آخرین،فصل جوونه، فصل جون دادن مرگه

از تو قصه ها طلوع کن ، تا غروب من بمیره

زیر خاکستر سردم ، جمله ی تو جون بگیره

(شعرهای بالا ، متن 2 تا از ترانه های حامی بودن .ما که تو نخ لینک مینک نیستیم ... یکی که خودش میدونه،بگرده لینک دانلود اینا رو پیدا کنه بذاره واسه ملت ، ثواب داره !!)

آن روز آن نبرد

dokhtarerudsari — Fri, 11 Jul 2008 23:04:18 GMT

آن صبح ... آن نبرد ...

اشعه های خورشید با فضای اتاق دست به یقه شده بودند ،اتاق سیاه تر از همیشه به نظر می رسید .

انگار تمام تلاشش را می کرد تا مانع از ورود انوار طلایی خورشید به داخل شود .اما خورشید دوباره متولد شده بود و هیچ چیز جلودارش نبود ... جوان و قدرتمند تر از هر وقت دیگری می تازید .

فقط وفقط به آن می اندیشید که باید همه جا را فراگیرد ، همه جا حتی به تاریک ترین و مخوف ترین نقاط شهر سرک می کشید .

چشمم را آرام آرام باز کردم .

اما انگار فضای سنگین و سیاه اتاق با خشم به نور می نگریست .حسی به من می گفت : پرده را بکش و بگذار همه جا تاریک بماند .. آرامشی را که می خواهی در پس سیاهی میابی .. حساس ترین لحظه ی زندگی ات اکنون است .. بشتاب ، قبل از اینکه برایت تصمیم بگیرند خودت انتخاب کن .تمام روز را در تاریکی مطلق بخواب و از هیاهوی آدمیان به دور باش .. این خودِ آرامش است ...

خطوط طلایی و داغ خورشید خود را به شیشه پنجره می کوبیدند ، صداها هنوز در گوشم می پیچیدند .. اما این حرف ها ، حرف های من نبود .هیچ چیز برای من لذت بخش تر از دیدن درخشش اشیا زیر نور خورشید صبحگاهی نیست .

نمی خواستم وارد میدان جنگ شوم ، می خواستم همان طور که روی تخت دراز کشیده ام صحنه ی مبارزه را بنگرم .هیجان زده بودم .اولین باری بود که از نزدیک شاهد این نبرد بودم.

نتیجه اش را می دانستم ، اما چگونگی اش برایم مهم تر بود .

میدانستم خورشید قهرمان هر روز است و اوست که با قدرت بی مثالش سیاهی را به تنگ و تاریک ترین نقاط می راند .

اما دلم می خواست شاهد معجزه ای باشم ، شاید امروز حق با تاریکی باشد .شاید او بیشتر مستحق این وسعت در زمان و مکان باشد ، نه خورشید.می خواستم به فضای اتاق تلقین کنم : تو برنده ای .. کافیست خودت را باورکنی ، برای یک بار هم که شده قوی تر از خورشید باش.با او بجنگ .. تسلیم نشو ،نگذار قدم به حریم شخصی ات بگذارد...

اما تاریکی کم رنگ و کم رنگ تر می شد : من باید بروم، تو انسانی برای تو غیر ممکنی وجود ندارد، ذات من آرامش و سکوت و وظیفه ام تاریکی و پوشاندن عیوب در شب هاست ، خورشید باید باشد ، نیرویی باید باشد تا تو را بلند کند و به تکاپو درآورد... تا دیر نشده عجله کن، بجنب ، پنجره را باز کن قبل از اینکه آن را بشکنند ..

ناگهان صدایی سکوت اتاق را در هم شکست .شیشه پنجره صدها تکیه شده بود و اتاق روشنِ روشن...

یه روزی خدا زد پس سر ما و ما زود از خواب برخواستیم .. یک لحظه فضای اتاق این ریختی شد و منم احساس کردم تو سرزمین کارتون های والت دیزنی گیر افتادم .. اگه خدا هر روز همین کار رو بکنه و منم هر روز یه همچین دری وری هایی تحویل ملت بدم .. چی میشه ؟؟!!!

امروز فرداست که از طرف انجمن ادبی رودسر بیان گوشم و بگیرن ببرنم تا حسابی بازخواستم کنن...

قربون خدا برم ، چه کرده با هوای تابستون امسال ... همش بارونِ...

این عکس نشون دهنده ی اینه که تو خونه ی ما نه تنها با حیونا درست رفتار میشه بلکه گل وگیاه ها رو هم کلی تحویل میگیریم ...

غروب همون روزِ بارونی...

نکته امروز :

قابل توجه بعضی ها : گهی زین به پشت و گهی پشت به زین (همین جمله رو پس و پیش هم بخونی جواب میده!)

قمرِ مریم ..

dokhtarerudsari — Tue, 24 Jun 2008 21:58:50 GMT

قمرِ مریم ...

یا

(تا توانی دلی به دست آور..)

تا دیر وقت کلاس داشتم .

قدم زنان به سمت خانه در حرکت بودم که به محض رسیدن به کوچه مون ، یهو دیدم ... ای دل غافل ... باز که برقا قطع شدن !!

کوچه یه چیزی تو مایه های قبرستون بود و من واسه اینکه تو چاله های متعد دی که اونجا بود ولو نشم .. از چراغ قوه ی گوشیم کمک گرفتم .

از دور خونمون هم یه چیزی تو مایه های خونه جادوگر شهر oz بود .

خلاصه در را گشودیم و به محض ورود به شی نرمی برخورد نموده و جیغی از سر ترس و وحشت کشیدیم .

- زهره مار ... حالا انگار جن دیده

- من که چیزی ندیدم ، اگه میدیدم که جیغ نمی کشیدم انیششششششششششششش ( منظور شاعر : انیشتین!!)

- تو این تاریکی تو حیاط چی کار می کنی ؟

- دارم از فرصت استفاده می کنم و تا دوباره برقا نیومدن می خوام، ماه رو میبینم .

چشمام کم کم به سیاهی عادت کردن و حالا می تونستم تلسکوپی رو که کنار معصومه بود ببینم.گفتم : بالاخره از زیر آوار فرو ریخته ی غم(منظور شاعر خرت و پرت های توی انباره!!) کشیدیش بیرون ؟ خوبه .. چون اینجوری حد اقل بهش خمس تعلق نمیگیره .. و زه زه زدم زیر خنده ...

معصومه با نگاهی همچون نگاه عاقل اندر صفیه ، بهم فهموند که بهتره نیشمو ببندم : مهندس،به این چیزا که خمس تعلق نمیگیره ...

در همین حین به ناگاه برق آمد و چشممان به جمال نور روشن شد.و معصومه آهی کشید و زود برق حیاط رو خاموش کرد .منم رفتم و روشنش کردم .

بازم از اون نگاهها بهم انداخت و گفت : موجوداتی مثل تو هستن که باعث میشن ماها نتونیم چیزی کشف کنیم ... تو نمی دونی با این آلودگی نوری من نمیتونم چیزی ببینم ؟؟؟

من که از خنده روی زمین ولو شده بودم (اغراق) گفتم : نه بابا؟ تو رو جونه عمه عصمتمون ... یه چیزی هم واسه کشف ،برای آیندگان بیچاره مون بذار... خوب دپسردگی مزمن میگیرن اگه همه چیز و توتنهایی کشف کنی و هیچی واسشون نذاری ...

حالا می خوای اسم این سیاره ای که کشف کردی رو چی بذاری؟ .. ماه ؟ من میگم بذار مریم، بس که شبیهیم ...

و اینبار بلند تر زدم زیر خنده .

-: آره اسمشو میذارم مریم ... میدونی چرا؟ کپی خودته .. البته تو چاله چوله های صورتت خیلی بیشتر از اونه ...

و حالا ما خفقان گرفتیم و البته معصومه بانو که بسیار بسیار مودب تشریف دارن بی صدا خندیدن .(این که نشد خندیدن)

و ما باز افسرده شدیم بابت جوش های متعدد صورتمان و دست آخر سر افکنده به داخل خانه رفتیم تا بیشتر از این کوچکتر ها تحقیرمان نکنند ...

یه چند تا عکس از ماه گرفت که یکیشونو میذارم اینجا.زیاد واضح نیست ولی همین رو هم چه جوری بدون لنز مخصوص و فقط با دوربین معمولی گرفته ، نمی دونم !!! فقط اینو میدونم که : تا توانی دلی به دست آور ... دل شکستن هنر نمی باشد ..

یا چه میدونم : نا برده رنج گنج میسر نمی شود ...مزد آن گرفت جان خواهر یا برادرش زیاد مهم نیست .. این مهمه که کار کرد (چه ربطی داشت ؟؟؟!!)

دل نوشته ی امروز :

بعضی وقتا بعضی آدما سیاه سیاه هستن ، آدمایی که پست ترین موجودات این کره ی خاکی هستن ...

و جالبه که همیشه آدمای سفیدی هستن که ما خاکستری ها رو از شر این سیاه ها در امان نگه دارن .

به امید اون روزی که سفید سفید شم ....

کی فهمید من چی گفتم ؟

dokhtarerudsari — Fri, 13 Jun 2008 22:55:03 GMT

احساس می کنم اینجا دیگه اون شور و حال سابق و نداره ... شاید چون نویسنده حال و احوال خوشی نداره !!!

یا این حال می خوام یه کم از زشتی ها ی دور و برم دور شم و باز بزنم تو خط دیوونگی .چندی پیش در مجلسی بودم و ..

بقیه اش اون پایینه

من،قبل از عمل!!!!!!

من،بعد ازعمل؟؟؟؟؟؟

بعضی وقتا برای متفاوت بودن لازم نیست کار خاصی انجام بدی ... یعنی در واقع همین جوری الکی الکی میشی اونی که توجه هر کسی رو به خودش جلب میکنه ...

میپرسی چه جوری؟

خوب این خیلی ساده است ..

فکر کن تو یه جمع 10 نفره نشستی و فقط یکی از اعضای اون جمع دماغش مورد تهاجم جراح های پلاستیک قرار نگرفته باشه ، و اون یه نفر هم خود تو باشی ... که همه با تعجب بهش نگاه می کنن و ازش می پرسن : عزیزم ، تاحالا پیش هیچ دکتری واسه دماغت رفتی ؟

ما : زرشک ... من آخرین باری که رفتم دکتر،درست یادم نمیاد کی بود ... شاید واسه واکسن سرخک بود ... نه شاید واسه واکسن .. چه می دونم . حالا این همه دکتر ، واسه چی برم پیش دکترِ دماغ(همان بینی سابق)؟

آنها : عزیزم ، منظورم دکترِ جراحه ... جراحِ پلاستیک ...

ما : وای ... جراحی ؟ جراح ؟ برو بابا دلت خوشه ... برم عمل کنم که سوراخای دماغمو بکشم بالا که چی بشه ؟ اینایی که رفتن چی شدن ؟....

(توجه داشته باشید که از بس بینی های این بانوان زیبا عمل شده بود ، ما متوجه عملی بودن آنها نشده و هر چه توانستیم بستیم به آنهایی که عمل بینی انجام می دهند !!)

وخلاصه ماجرا اینکه ، امروز فرداست که کلا من یکی بشم تک ... از قرار معلوم ، همه یا عمل کردن، یا تو نوبتن !!!

و ما ماندیم و تنهایی و............ دماغ(به جان همون یه دونه عمه عصمتم ،حال و حوصله ی بینی نوشتن و ندارم )

دل نوشته ی امروز :

رویایی ترین روز زندگی ام شب بود ...

چرایش را باید از کسوف بی موقع پرسید!!!

می ترسم از طلوع...

dokhtarerudsari — Fri, 30 May 2008 22:59:18 GMT

آسمان آفتابی بود

می خواستم خودم باشم ...

حسش کنم ...

حسم کند ...

اما چه زود باران گرفت .

و باز هم شب ، با تمام احساس وهم برانگیزش

مثل همه ی شب های سال ...

و به یادم انداخت ،

که مبادا بلند لبند بخندم .

سحر در کمین است و همیشه بیدار ...

روز اول مدرسه ، کلاس دوم بودم ...

dokhtarerudsari — Tue, 20 May 2008 11:36:18 GMT

اولا سلام ..

ثانیا ... چرا تعجب میکنی؟ خودمم بابا ...

از سادگی این قالب خوشم اومد ..فقط همین ..

میدونم چیزی نمونده که فاتحه مدرسه رفتن خونده بشه و تعطیلات داغ تابستونی شروع بشه ...

پس این پارادکس رو فعلا داشته باشین تا بعد ....

****

خیلی دوست داشت بداند ساعت چند است .اما ساعت نداشت .اگر هم داشت، باز کاری از پیش نمی برد، چون هنوز بلد نبود ساعت را درست بخواند.

نمی دانست باید تا کی آنجا بایستد...

کیفش سنگین بود .همیشه تمام کتاب هایش را با خود به مدرسه می برد.چون یک بار دفتر املایش را در خانه جا گذاشته بود و معلم حسابی دعوایش کرده بود . آن موقع راخوب به یاد داشت .چون تمام روز را بدون اینکه حرفی بزند یک گوشه نشسته بود و خودش را به خاطر این سهل انگاری سرزنش می کرد.

****

آنروز را هم با کسی حرف نزده بود . همیشه احساس می کرد بچه ها غریبه اند.احساس می کرد هم کلاسی هایش از او بزرگترند(واقعا هم بزرگتر بودن)!!!

اولین روز مدرسه را که یادش می آمد ، دلش می خواست کاش زودتر بزرگ میشد تا دیگر مجبور نباشد به این مدرسه لعنتی برگردد.آن روز پدرش مثل همیشه باید ساعت هفت و نیم خودش را به اداره می رساند،همیشه می گفت ، باید قبل از بقیه کارمندا سر کار باشه...

با هم که وارد مدرسه شدند ، احساس می کرد پا به جنگلی بزرگ و غریب با انبوه آدم بزرگ های وحشتناک گذاشته.پدر حسابی دیرش شده بود.دستش را گرفت ، او راجلوی یکی از صف ها گذاشت و گفت :همین جا واستا ... تا ببرنتون تو کلاس، من باید برم ، مامانت تو ماشینه ، باید برسونمش مدرسه ... و در حالی که می رفت گفت : مدرسه ات که تموم شد جایی نرو ... واستا دم در، تا بیام دنبالت.

دخترهایی که پشت سرش ایستاده بودند مدام پچ پچ می کردند : این دیگه کیه ؟ پارسال که تو کلاس ما نبود...

- :آره ببین چقدرم کوچیکه ...

- : آهای دختر ... کی بهت اجازه داده بیای سر صف واستی ... جای من اینجاست ...برو عقب واستا ...

(سر صف) ، (ته صف ) این کلمات برایش مفهومی نداشتند ، با خودش می گفت : من کار بدی کردم که اون دختر باهام اینجوری حرف زد؟

هلش دادند عقب.مادر ها دختران را می بوسیدند و کلی سفارش می کردند که مراقب خودشان باشند.یک چیزی بد جوری داشت گیجش می کرد : چرا همه از من بزرگترن ؟چرا مامان من مثل بقیه ی مامانا پیشم نموند ؟...

نشستند سر کلاس،معلم خیلی خشک و رسمی بود : سلام بچه ها ... چون فعلا کتاب هاتون آماده نیست ، الآن رو ریاضی کار می کنیم .کدومتون بلدین از 20 تا 30 رو بشمرین ؟

-: من بلدم .. بگم خانم ؟

-:نه تو بگو ...

و با دست به دخترک اشاره کرد . دختر بیچاره گیج و مبهوت نگاهش کرد .

-: گفتم از 20 تا 30 بشمر...

-: بلد نیستم ... من فقط تا 10 رو میتونم بشمرم .تازه اینو هم خودم یاد گرفتم ...

-: مگه میشه ... چرا بلد نیستی؟ نمره ریاضیت ثلث سوم چند شده بود ؟

دخترک فقط نگاهش کرد ،(نمره ریاضی)،(ثلث سوم)!!! اینها چه معنی ای می توانستند داشته باشند؟(یادش بخیر اون زمونا با امتحانای ثلثی چه حالی می کردیم،چشم به هم میزدیم ثلث اول می شد و کلی درس بود که باید می خوندیمشون.. )

-: اسمت چیه ؟

-: مریم...

-: فامیلیت چیه ؟

-:مامانم بهم گفته بود ، اما الآن یادم نمیاد...

بچه ها خندیدند.

-:پا شو بیا بریم پیش خانم اکبری ....

- :خانم اکبری این دختر کیه ؟

خانم اکبری نگاهی به دخترک انداخت و گفت : ای بابا ... این که مریمه ... دختر خانم (... ) ... سر کلاش شما بود ؟

-: بله

خانم اکبری خندید و دستی به سر دخترک کشید و گفت : خیلی زرنگی ، می خواستی 2 پله یکی کنی که نشد ؟ آره ؟ باید بری پیش بقیه ی کلاس اولی ها ...

چند لحظه بعد ...

-:ببخشید خانم رحمانی ، یکی از بچه های کلاستون اشتباهی قاطی دومی ها شده بود ... براش جا دارین ؟

-: بله ته کلاس یه جا هست ...

بیچاره دخترک با آن قد کوتاهش (البته الآن اصلا این طور نیست ها) به جرم اشتباه پدر باید می شد یکی از لژنشین ها ی ته کلاس.

****

دوباره به سر کوچه نگاه کرد.از پدر خبری نبود.کیفش را گذاشت روی زمین ، خودش هم نشست کنار کیفش.منقنعه اش اذیتش می کرد، با عصبانیت زیاد درش آورد.دستش را گرفت جلوی صورتش و شروع کرد به گریه کردن.صدای ماشین پدر را شنید ، اما سرش را بلند نکرد.ماشین کنار او متوفق شد .پدر پیاده نشد ، اما در کناری را باز کرد و گفت : مریم ... پاشو دختر ...داری گریه می کنی؟ ... پا شو بیا ببین برات چی گرفتم ...

سرش را بلند کرد و ایستاد.چی گرفتی بابا ؟

- : اول کیفت رو بردار بیا سوار شو ... بدو که دیر کردیم ... باید بریم دنبال مامانت...

دختر سوار ماشین شد و همه جا را خوب وارسی کرد.

-: دروغ گفتی؟

-: نه .. رفته زیر صندلی .. سرت و خم کن ...الآن میبینیش...

دخترک سرش را پایین برد و با کمال تعجب 2 چشم قرمز را دید که به او زل زده بودند. بدون ذره ای ترس دستش را جلو برد و آن را گرفت : وای بابا ... این یه خرگوشه ؟

-: آره ... یکی تو باغش اینو پیدا کرده بود ، آورده بود پیش من ببینم چشه ... یه کم پاش زخمی شده ... اما زود خوب میشه ...

دخترک با ناراحتی گفت: بعدا خرگوشه رو میدی بهش ؟

-: نه ... گرفتمش واسه تو ... فقط باید مراقب باشی ، نره وسط گل ها و سبزی های حاج خانوم ، چون همشونو می خوره ... بعدش حاج خانوم جیغ میکشه ..بعدشم ....

-: نه قول میدم ... همیشه بقلش می کنم ، نمی ذارم از پیشم بره ... قول میدم

و لبخندی از روی رضایت زد .

*****

(خلاصه کاری نمودند که پشت گوشای ما مخملی شد و دیر کرد پدر رو از یاد بردیم !!!

دست آخر ، یارو خرگوشه یه گودال بزرگ کنار دیوارمون کند و رفت تو گودال و و دیگه خبری ازش نشد ... حالا رفت اون ور دیوار ، یا حاج خانم گرفتش ، یا یه گربه ی بزرگ خوردش ، خدا عالمه ....

ببین تو رو خدا ...

همین کارا رو کردن که از همون اول از مدرسه متنفر شدم ... خدا رو شکر که دیگه مجبور نیستم برم مدرسه !!

به تمام بچه مدرسه ای ها این روزهای با حال رو تبریک میگم )

dokhtarerudsari — Mon, 12 May 2008 13:57:18 GMT

ای اشک با من بمان که تنها تو می مانی...

ای اشک...

تنها راه فرارم از تنهایی مطلق توهستی ...

ای اشک تنهایم نگذار ... که بی تو میمیرم ...

در قطره ، قطره ی وجودت ... خودم را با تمام احساس پاکم میبینم ...

میبینم که بی تو چه تنها می شوم ...

چه شب ها که با تو سحر نکردم ...

دارم با تو بودن تا ابد را یاد میگیرم ... تنها تو برایم مانده ای ... تنها تو هق هق های احمقانه ام را شنیده ای ... تنها تو می دانی چه ساعتی از روز دلم میمیرد... تنها تو میدانی کی وقت آن است که بیایی ... که بباری ...

تنها تودیدی که چگونه در عین دیوانگی مطلق می توانم هم زمان زار بزنم و بلند بلند بخندم ...

تو زودتر از مادرم میفهمی که نیاز به هم صحبتی دارم که به دیوانگی خودم است ، تو تنها کسی هستی که قبل از همه می گویی : میدانم دلت هوایم را کرده ، پس بشکن این غرور بیجا را ، بشکن و عاجزانه مرا بخواه...

اما چه کنم ، که آنقدر سنگ شده ام که برای گریه کردن هم از خودم خجالت می کشم ...

ای اشک تنهایم نگذار ... که بی تو میمیرم ...

روزی گریه زیر باران ... در امتداد خیابانی غریب را تجربه کردم ... آن اولین بار نبود ، آخرین بار نیز نخواهد بود ، برای چندمین بارِ بودنِ این حادثه لحظه شماری می کنم ،زیبا تر از آن لحظه در خاطرم نیست ...

وقتی که دردم را به جز خودم همه میدیدند...

یکی آه می کشید ، یکی افسوس می خورد،یکی دود سیگارش را فوت می کرد توی صورتم ،یکی چتری گرفت بالای سرم (یه چند نفری هم حرفای زیر رادیکال زدن،بی فرهنگ ها !!!)

حالا که خوب می اندیشم ،میبینم با تو بودن تنها لذتی است که همیشه منتظرش بودم ، هستم و خواهم بود ...

همیشه منتظر اشک شوق ، برای یک پیروزی شیرین ...

یا گریه ای برای تسکین دل شکسته ام خواهم بود ...

همیشه منتظرت خواهم بود...

یه گلایه ی کوچولو ...

خوب امسال خبری از مربای بهار نارنج نیست ،وای از دست این برف ... ولی هر از گاهی از باغ همسایه رایحه ی خوش شکوفه ی بهار نارنج به مشام ما هم میرسه و این بار هم مرغ همسایه غاز شد!!!!!

یه پیشنهاد :

تو ایام عید فیلمی رو دیدم که هنوزم که هنوزه تو خاطرم مونده ، و تقریبا ترانه ها شو حفظ شدم بس که دیدمش !! sweeney todd پیشنهاد امروز من اینه ... اگه واسه دیدنش دنبال دلیل میگردی ، همین کافیه که بدونی یه کار معرکه از تیم برتونِ ... البته با بازی عالیه جانی دپ ...